της πήγα δυο ρούχα μου που δεν φοράω πλέον.
αυτή μου έδωσε αυγά, για τις μικρές.
πάντα αυτό μου λέει για τις μικρές, για τα παιδιά…
–κλαις;
-ε και να κλαίω θεία μου δεν πειράζει, θα περάσει
με κοίταξε, το βλέμμα της πάντα είναι μαλακό. το βλέμμα της πάντα είναι σαν χάδι…
–σφίξε τα δόντια και προχώρα, μου είπε, δίχως να ρωτήσει τι και πως.
Πριν κλείσει την πόρτα του αυτοκινήτου με καθησυχάζει
–είμαι εδώ, ότι ώρα θέλεις. και μεσάνυχτα εάν θέλεις να μιλήσεις πάρε με τηλέφωνο. Είμαι εδώ!

Είναι χρόνια άρρωστη. Από μικρή ινσουλινοεξαρτώμενη. Έχει περάσει πολλά, τα περισσότερα ίσως τα προκάλεσε αλλά είναι ευαίσθητη και πονόψυχη!
Της αρέσει ο Παπάζογλου, πολύ! Τρελή κι αδέσποτη παρόλη την αγάπη…
 

Έχω πάει μαζί της εκδρομές και έχω δει την πρώτη μου τραγωδία στο θέατρο, “Ηλέκτρα” του Σοφοκλή, στο θέατρο των Φιλίππων το έτος 1992!
Ερχόταν και με έπαιρνε από το άσυλο του παιδιού όταν ήμουν μικρούλα.
Όλοι μου έλεγαν ότι της μοιάζω, ότι είμαι αφηρημένη και ευσυγκίνητη σαν αυτήν. Άτιμες λέξεις “αφηρημένη” “ευσυγκίνητη”. Μη σε βρει τέτοιο κακό…
Είναι πάντα εκεί με τον δικό της τρόπο αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί!
Κολλάει σε προτάσεις και σε ιδέες. Επιμένει στα πιστεύω της. Πολεμάει και διεκδικεί. Μέσα από τη δουλειά της βοηθάει. Έχει ένα χαμόγελο σαν ήλιος μοιάζει…
Την αγαπάω ότι και να λένε εγώ την λατρεύω! Το όνομά της είναι Μυροφόρα και την αποκαλούμε Μύρω ή Μυρτώ!