Είμαι στο σπίτι της Χριστίνας,#souldares, με τα παιδιά. Μας ετοιμάσε ένα πολύ ζεστό καλοσώρισμα με κέικ λεμόνι, φρούτα και σπιτική λεμονάδα με μέλι και τζιντζερ. Παίζει τη Σερανατα από Αρλετα και από το μπαλκόνι ζωοφορεί φρέσκο δροσερό αεράκι αρωματισμένο καλοκαιρινή βροχή. Πήρε το Αναστασάκι στο φυσαλιδωτό εργαστήριο της για μάθημα κηροποιίας. Έπαιξα με το Αννιω επιτραπέζια και τώρα πήγε μέσα να δει κι αυτή.
Οι μέρες φέτος το καλοκαίρι περνάνε με φροντίδα, σύνδεση και αγάπη. Νιώθω ευλογημένη. Νιώθω μια υπερδύναμη που, απ’ ότι λέει η Εύη #souldares είχα πάντα, μπορεί να με φτάσει ψηλά! Νιώθω πιο κοντά στο κέντρο μου. Δεν είναι θέμα τύχης. Τίποτα δεν είναι τυχαίο εξάλλου!
Έχει δημιουργηθεί ένα φιλόξενο S.P.I.T.I. στο οποίο ζούμε όλοι εμείς, τα Πάπιγκο-ξωτικά. Εχει χρώμα, έχει ευγνωμοσύνη, έχει αγκαλιά, έχει ασφάλεια, έχει εμπιστοσύνη, έχει ανάσες, έχει χώρο για όλους, έχει κουβέντα, έχει μοίρασμα, έχει δάκρυα λύτρωσης, έχει κι ασταμάτητα γέλια.
Είναι ανακουφιστικό να ζεις σε αυτόν το χώρο, πολύ απλά γιατί είσαι ο εαυτός σου και τότε μόνο μπορείς να συνειδητοποιήσεις τον προορισμό σου.
Φοβάμαι μήπως, άμα την επιστροφή στο Λουξεμβούργο χαθούμε. Πως από Σεπτέμβριο ίσως λυθεί αυτή η μεταξωτή κλωστή που μας ενώνει. Ησυχάζω ωστόσο κάθε πρωινό, μόλις διαβάσω τα μηνύματά τους. Ιεροτελεστία που τηρούμε ευλαβικά και με συνέπεια βρίσκουμε τον τρόπο να λέμε: “είμαι ΕΔΏ”
Έχω το προνόμιο να είμαι μέλος αυτής της ομάδας γιατί μαθαίνω, γιατί καταλαβαίνω πως δεν δημιουργήθηκα για να συρρίκνωσω τον εαυτό μου ώστε να ταιριάζει στην άνεση κάποιου άλλου. Είναι γραφτό να λάμπω, τολμηρά και δίχως συγνώμες με τον δικό μου μοναδικό τρόπο. Πέρασε ο καιρός που παρέδιδα τη δύναμή μου επιτρέποντας τις απόψεις του “κόσμου” να χαμηλώνουν το φως μου. Γιατί αυτή η αντίληψη δεν ήταν τα δικά μου όρια αλλά τα δικά τους. Δε ζητάω κανενός την άδεια να είμαι εξαιρετική, απλά στέκομαι στο ύψος μου, αποκτώ φωνή και ξεκινάω να ζω!!!
Τα σκοτάδια τα διαλύει το φως και η βεβαιότητα ότι δεν είμαστε μόνοι.
Κι όλοι εμείς οι Souldarians είμαστε #ΜΑΖΙ
